Hepatektomi (Karaciğer Rezeksiyonu) Ameliyatı Nedir? Nasıl Yapılır?

Ankara’da hepatektomi (karaciğer rezeksiyonu) ameliyatı, karaciğerde bulunan tümörlü, hasarlı veya işlevini kaybetmiş doku segmentlerinin cerrahi olarak çıkarılması işlemidir. Bu cerrahi yöntem, primer karaciğer kanseri, metastatik tümörler ve bazı iyi huylu lezyonların tedavisinde uygulanan ileri düzey bir hepatobiliyer cerrahi prosedürüdür.

Ankara’da karaciğer rezeksiyonu ameliyatı süreci, hastanın ayrıntılı görüntüleme yöntemleri ve laboratuvar testleri ile değerlendirilmesiyle başlar. Cerrahi planlama sırasında karaciğerin fonksiyonel rezervi, tümörün yerleşimi ve hastanın genel sağlık durumu dikkate alınarak güvenli ve etkin bir operasyon stratejisi oluşturulur.

Hepatektomi ameliyatının uygulama teknikleri, parsiyel rezeksiyon, segmentektomi veya lobektomi gibi farklı cerrahi yaklaşımları içerebilir. Operasyon açık cerrahi veya uygun vakalarda laparoskopik yöntemle gerçekleştirilebilir ve amaç hastalıklı dokunun tamamen çıkarılmasıyla birlikte sağlıklı karaciğer dokusunun korunmasıdır.

Karaciğer rezeksiyonu sonrası iyileşme süreci, hastanın genel sağlık durumu ve yapılan cerrahinin kapsamına bağlı olarak değişkenlik gösterebilir. Ameliyat sonrası dönemde düzenli klinik takip, karaciğer fonksiyon testleri ve görüntüleme kontrolleri ile hastanın iyileşme süreci yakından izlenir.

Hepatektomi (Karaciğer Rezeksiyonu) Nedir?

Hepatektomi, karaciğerin tamamının veya bir kısmının cerrahi olarak çıkarılması işlemidir. Genellikle karaciğer tümörleri, metastazlar, iyi huylu kitleler veya travmalar nedeniyle uygulanır. Kısmi (parsiyel) ve tam (total) olmak üzere ikiye ayrılır. Bu işlem, karaciğerin yenilenme kapasitesi göz önünde bulundurularak planlanır ve genellikle karaciğerin sağlıklı kısmının korunması hedeflenir. Tedavi süreci multidisipliner bir yaklaşım gerektirir.

Karaciğer ameliyatı planlaması neden bu kadar önemlidir?

Karaciğer ameliyatlarının başarısı, ameliyathaneden çok, ameliyat öncesi yapılan titiz planlamaya bağlıdır. En büyük hedefimiz, ameliyat sonrası “karaciğer yetmezliği” (PHLF) dediğimiz ciddi sorunu yaşamamaktır. Bu durum geride kalan karaciğerin vücudun ihtiyaçlarını karşılayamaması anlamına gelir ve maalesef en ciddi risk faktörüdür.

Bu nedenle her hasta için standart bir risk değerlendirmesi şarttır. Özellikle altta yatan bir karaciğer hastalığı (Hepatit B, siroz gibi) olan veya yoğun kemoterapi görmüş hastalarda bu değerlendirme daha da kritik hale gelir. Çünkü uzun süreli kemoterapi, “kemoterapi ilişkili karaciğer hasarı” (CALI) denilen bir duruma yol açarak sağlıklı karaciğer dokusunun kalitesini bozabilir.

Değerlendirme yaparken sadece karaciğerin durumuna değil hastanın genel sağlık direncine de bakarız. Beslenme durumu kas kütlesi (sarkopeni veya “kas erimesi” varlığı) ve genel kırılganlık gibi faktörler vücudun bu büyük cerrahi stresi ne kadar iyi kaldırabileceğini doğrudan etkiler.

Karaciğerin gücünü (rezervini) ölçmek için hangi testler kullanılır?

Karaciğerin ameliyatı kaldırıp kaldıramayacağını anlamak için onun “fonksiyonel rezervini” yani çalışma gücünü bilmemiz gerekir. Eskiden kullanılan bazı kronik hastalık skorları (MELD veya Child-Pugh skoru gibi) bu konuda yetersiz kalır. Bu skorlar, karaciğerin genel kronik durumunu gösterir ancak ameliyatın yaratacağı ani ve ağır metabolik stresi ne kadar iyi karşılayacağını tahmin edemez.

Cerrahi planlamada “dinamik” testlere güveniriz. Bu konuda ‘altın standart’ ICG (Indosiyanin Yeşili) testidir. Bu testte, hastaya damardan özel, yeşil bir boya (ICG) verilir. Bu boyayı vücuttan sadece karaciğer temizler. 15 dakika sonra kanda bu boyadan ne kadar kaldığına bakarız (ICG-R15).

Eğer karaciğer hızlı ve verimli çalışıyorsa, boyayı hemen temizler (düşük R15). Bu ameliyat için iyi bir işarettir. Ama karaciğer yavaş çalışıyorsa, boyanın çoğu kanda kalır (yüksek R15). Bu karaciğer rezervinin düşük olduğunu ve yüksek risk bulunduğunu gösterir. Bu dinamik test, bize karaciğerin gerçek zamanlı çalışma kapasitesi hakkında diğer skorlardan çok daha doğru ve değerli bir bilgi verir.

Geriye kalacak karaciğerin (FLR) hacmi nasıl hesaplanır?

Planlamanın ikinci ayağı, geride bırakacağımız karaciğerin hacmini hesaplamaktır. Buna “Gelecekteki Karaciğer Kalıntısı” (Future Liver Remnant – FLR) diyoruz. Tomografi (CT) veya MR görüntüleri üzerinden bu kısmın hacmini santimetreküp olarak hesaplarız ve toplam karaciğer hacmine oranlarız (FLRV%).

Genel bir kural olarak sağlıklı bir karaciğerde %20-25’lik bir FLR yeterli olabilir. Ancak işler her zaman bu kadar basit değildir.

Eğer hastanın karaciğeri siroz, hepatit veya kemoterapi hasarı (CALI) nedeniyle zaten yıpranmışsa, bu karaciğerin kalitesi düşmüştür. Bu durumda %30’luk, hatta %40’lık bir hacim bile fonksiyonel olarak yetersiz kalabilir. Yani mesele sadece geride ne kadar hacim bıraktığımız değil bu hacmin ne kadar iyi çalıştığıdır. Sadece hacme bakarak karar vermek, bu hastalarda karaciğer yetmezliği riskini tehlikeli bir şekilde göz ardı etmek olur.

Hem hacmi hem de kaliteyi ölçen özel bir yöntem (fonksiyonel volumetri) var mı?

Evet, işte bu noktada modern tıbbın en gelişmiş araçları devreye giriyor: Fonksiyonel Volumetri.

Bu yöntemde iki farklı veriyi birleştiririz:

• Hacim (Volumetri): CT/MR ile elde ettiğimiz FLR hacmi.
• Fonksiyon (Sintigrafi): Hepatobiliyer Sintigrafi (HBS) adı verilen özel bir nükleer tıp testi (99mTc-mebrofenin ile yapılır).

HBS, bize karaciğerin hangi bölgelerinin ne kadar iyi çalıştığını, fonksiyonun karaciğer içinde nasıl dağıldığını yüzde olarak gösterir. Örneğin HBS bize geride bırakmayı planladığımız kısmın (FLR) tüm karaciğer fonksiyonunun %50’sini karşıladığını, çıkaracağımız kısmın ise fonksiyonun %50’sini karşıladığını söyleyebilir.

Daha sonra bu iki veriyi birleştiririz: FLR’nin hacmini (FLRV%) o bölgenin fonksiyon yüzdesi ile çarparız. Bu bize, ameliyat sonrası kalacak karaciğerin gerçek çalışma kapasitesi hakkında net, bireyselleştirilmiş ve son derece hassas bir sonuç verir. Bu entegre yaklaşım özellikle riskli veya hasarlı karaciğerlerde, sadece hacme bakmaktan çok daha üstün bir güvenlik sağlar.

Karaciğer rezervini değerlendiren bu farklı testlerin farkları nelerdir?

Değerlendirme yöntemleri ve cerrahi planlamadaki yerleri şunlardır:

• Child-Pugh Skoru: Genel siroz ağırlığını belirler. Cerrahi riski tahmin etmede zayıftır.
• MELD Skoru: Kronik karaciğer hastalığının son dönemini ve böbrek fonksiyonunu değerlendirir. Cerrahi stresi öngörmede yetersizdir.
• ICG-R15 (Indosiyanin Yeşili): Karaciğerin kanı temizleme hızını ölçer. Ameliyat öncesi ‘altın standart’ fonksiyonel testtir.
• Volumetri (CT/MR): Kalan karaciğerin (FLR) anatomik hacmini belirler. Temel bir gerekliliktir.
• Fonksiyonel Volumetri (HBS ile): Hacmi (Volumetri) ve fonksiyonu (HBS) birleştirir. Özellikle hasarlı karaciğerlerde en hassas risk tahminini sağlar.

Bağırsak kanserinin karaciğere yayılması (metastaz) durumunda tedavi stratejisi nedir?

Bağırsak kanserinin karaciğere yayılması (evre 4 kanser) durumunda, tedavi multidisipliner bir yaklaşım gerektirir; yani cerrah, medikal onkolog ve radyolog bir ekip olarak çalışır. Bu hastalarda uzun vadeli sağkalım şansını sunan en önemli tedavi, karaciğerdeki bu metastazların cerrahi olarak çıkarılmasıdır.

Bazen hastalar başvurduğunda, karaciğerdeki tümörler cerrahiye uygun olmayabilir. Bu durumda “dönüşüm tedavisi” adı verilen bir strateji izlenir. Hastaya önce neoadjuvan kemoterapi (NCT) başlanır. Bu kemoterapinin amacı tümörleri küçülterek onları ameliyat edilebilir hale getirmektir.

Ancak burada çok hassas bir denge vardır: Kemoterapinin süresi. Araştırmalar, 5-6 kürden fazla kemoterapinin, tümör yanıtını çok fazla artırmazken, sağlıklı karaciğer dokusuna zarar verme (CALI) riskini artırdığını göstermektedir. Bu da ameliyat sonrası karaciğer yetmezliği riskini yükseltir.

Metastaz tedavisinde ‘anatomik’ ve ‘anatomik olmayan’ rezeksiyon arasındaki fark nedir?

Karaciğeri 8 segmentten oluşan bir portakal gibi düşünebiliriz. Her segmentin (dilimin) kendi kan damarı ve safra yolu vardır:

• Anatomik Rezeksiyon (AR): Bu yöntemde tümörün bulunduğu segmentin veya sektörün (birkaç segmentin) tamamı, o bölgenin kan damarlarını takip ederek çıkarılır.
• Anatomik Olmayan Rezeksiyon (NAR veya Kama Rezeksiyon): “Parenkim koruyucu cerrahi” olarak da bilinir. Burada segment sınırlarına bakmayız. Sadece tümörün kendisini ve etrafındaki az miktarda (güvenli bir marj bırakacak kadar) sağlıklı karaciğer dokusunu “oyarak” çıkarırız.

Metastatik hastalıkta (CRLM) ana hedef, tümörü geride hiç kanser hücresi bırakmadan (R0) çıkarmaktır. Araştırmalar, bu R0 sınırı sağlandığı sürece, Anatomik Olmayan Rezeksiyonun (NAR), en az anatomik rezeksiyon kadar iyi onkolojik sonuçlar verdiğini göstermiştir.

NAR’ın en büyük avantajı, çok daha fazla sağlıklı karaciğer dokusu korumasıdır. Bu iki açıdan hayati önem taşır: Birincisi, hastanın ameliyat sonrası kemoterapiyi tolere edebilmesi için rezerve ihtiyacı vardır. İkincisi, hastalık gelecekte nüksederse, tekrar ameliyat şansı için geride yeterli karaciğer kalmış olur.

Karaciğerin kendi kanseri (HCC veya ICC) için de aynı cerrahi (NAR) mı uygulanır?

Genellikle hayır. Bu kanserler, segment içindeki damar yolları boyunca yayılma eğilimindedir. Bu nedenle özellikle belirli evrelerde, Anatomik Rezeksiyon (AR), kanserin tamamen temizlenmesi açısından daha iyi uzun vadeli sağkalım sonuçları ile ilişkilendirilmiştir. Metastazın aksine, bu tümörlerde sadece tümörü değil onun yayılabileceği anatomik yolu (segmenti) da çıkarmak onkolojik açıdan daha üstün olabilir.

Ameliyat sırasında tesadüfen bulunan karaciğer lezyonlarına neden biyopsi yapılmaz?

Bu çok önemli bir multidisipliner kuraldır. Bir hasta, örneğin bağırsak (kolon) ameliyatı olurken, cerrah karaciğer üzerinde şüpheli küçük bir lezyon görürse, bunu kesinlikle biyopsi yapmamalıdır. O anda yapılan biyopsi, tümör hücrelerinin karın içine yayılmasına (“ekim”) neden olabilir. Bu durum daha sonra yapılması planlanan esas karaciğer ameliyatının başarısını ve hastanın uzun vadeli sağkalımını olumsuz etkileyebilir. Hasta önce bağırsak ameliyatından iyileşmeli, detaylı görüntülemeleri yapılmalı ve daha sonra planlı bir karaciğer ameliyatı geçirmelidir.

Kalan karaciğerin hacmi (FLR) yeterince küçük değilse ne yapılır?

Bazen, tümörü çıkarmak için geride kalacak karaciğerin (FLR) hastaya yetmeyecek kadar küçük olacağını hesaplarız. İşte bu noktada karaciğerin mucizevi yenilenme (rejenerasyon) yeteneğini cerrahi olarak tetikleriz. Çıkaracağımız hastalıklı kısmın kan akışını engellersek, vücut tüm kanı sağlıklı olan kısma yönlendirir ve o sağlıklı kısım (FLR) hızla büyümeye başlar.

Karaciğeri büyütmek için PVE ve ALPPS yöntemleri nasıl çalışır?

Bu büyümeyi sağlamak için temelde iki yöntem vardır:

Portal Ven Embolizasyonu (PVE): Bu ameliyatsız, girişimsel radyoloji tarafından yapılan bir işlemdir. Anjiyo yoluyla girilerek, çıkarılacak olan hastalıklı karaciğer kısmına giden ana kan damarı (portal ven) özel materyallerle tıkınır. Kan akımı sağlıklı tarafa yönelir ve o taraf büyümeye başlar. Bu büyüme genellikle 4 ila 8 hafta sürer. Dezavantajı, bu bekleme süresi boyunca tümörün de büyümeye devam etme riskidir.

ALPPS (İki Aşamalı Cerrahi): Bu daha yeni ve daha agresif bir cerrahi tekniktir.

• Aşama Cerrahi: Cerrah ameliyata girer. Önce, sağlıklı karaciğer ile hastalıklı karaciğer dokusunu fiziksel olarak ayırır (partisyon). Ardından, hastalıklı tarafa giden portal ven damarını bağlar (ligasyon). Bu ikili müdahale, sağlıklı tarafta (FLR) çok hızlı bir büyümeyi (hipertrofi) tetikler.
• Aşama Cerrahi: Yaklaşık 1-2 hafta sonra, FLR yeterli boyuta ulaştığında, hasta tekrar ameliyata alınır ve fonksiyon görmeyen hastalıklı karaciğer kısmı tamamen çıkarılır.

ALPPS, PVE’ye göre çok daha hızlı büyüme sağlar. Ancak klasik ALPPS prosedürü, PVE’ye göre çok daha yüksek bir risk, komplikasyon ve mortalite oranına sahiptir. Bu nedenle artık “kısmi-ALPPS” veya “mini-ALPPS” gibi riskleri önemli ölçüde azaltan modifiye teknikler geliştirilmiştir.

ALPPS ameliyatının riskleri nasıl yönetilir?

ALPPS yüksek riskli bir prosedür olduğu için hasta seçimi son derece katıdır. “Nafile bir sonuç” (yani hastanın ikinci aşamayı göremeden veya tamamladıktan kısa süre sonra kaybedilmesi) riskini tahmin etmek için geliştirilmiş ALPPS Risk Skoru kullanılır.

Bu skorlama, sadece 1. aşama öncesindeki risk faktörlerine değil asıl olarak 1. aşamadan sonraki fizyolojik yanıta bakar. 1. aşama ameliyattan sonra hastanın bilirubin veya kreatinin (böbrek fonksiyonu) değerleri yükselirse veya ciddi bir komplikasyon gelişirse, bu durum vücudun bu stresi kaldıramadığının en önemli göstergesidir. Bu bulgular, hastanın 2. aşamaya geçmesi durumunda ölümcül bir sonuçla karşılaşma olasılığının çok yüksek olduğunu gösterir ve cerrahın 2. aşamayı yapmaktan vazgeçmesine neden olabilir.

Karaciğer ameliyatı kapalı (laparoskopik veya robotik) yöntemle yapılabilir mi?

Evet. Son yıllarda karaciğer cerrahisi, açık ameliyattan Minimal İnvaziv Karaciğer Cerrahisine (MILS) doğru büyük bir kayma yaşamıştır. Bu laparoskopik (LLR) veya robotik (RLR) cerrahi anlamına gelir.

• Küçük Rezeksiyonlar: Karaciğerin “elverişli” segmentlerinde (ön ve alt kısımlar; 2, 3, 4b, 5, 6) yer alan küçük tümörler için laparoskopik cerrahi, deneyimli merkezlerde artık standart ve güvenli bir seçenek olarak kabul edilmektedir.
• Büyük veya Zorlu Rezeksiyonlar: 3’ten fazla segmentin çıkarılması (büyük hepatektomiler) veya tümörün “teknik olarak zorlu” segmentlerde (üst ve arka kısımlar; 1, 4a, 7, 8) yer alması, yüksek karmaşıklıkta ameliyatlardır. Bu tür ameliyatlar, sadece bu alanda uzmanlaşmış “mükemmeliyet merkezlerinde” yapılmalıdır.

Robotik cerrahi ile laparoskopik cerrahinin avantajları nelerdir?

Her iki yöntem de uzman ellerde mükemmel sonuçlar verebilir. Ancak robotik cerrahinin (RLR), özellikle o ulaşılması zor, derin, arka ve üst segmentlerde (1, 4a, 7, 8) belirgin bir avantajı vardır:

Robotun kolları, insan bileğinin veya düz laparoskopik aletlerin yapamayacağı açılarda 720 derece dönebilir ve titremeden çalışabilir. Bu cerraha o zorlu bölgelerde muazzam bir teknik üstünlük sağlar. Bu bölgelerde yapılan robotik ameliyatların, laparoskopiye kıyasla daha az kan kaybı ve daha düşük oranda açık ameliyata dönme (“konversiyon”) ihtiyacı ile ilişkili olduğu bildirilmiştir. Bu nedenle en yüksek karmaşıklıktaki minimal invaziv karaciğer rezeksiyonları için robotik platform giderek daha fazla tercih edilmektedir.

Ameliyat sırasında kanama kontrolü ve karaciğeri kesme (transeksiyon) işlemi nasıl yapılır?

Ameliyatta kanamayı kontrol etmek ve karaciğeri güvenle kesmek için çeşitli teknikler kullanılır:

• Pringle Manevrası: Karaciğere giden ana kan damarlarının geçici ve aralıklı olarak klemplenmesidir.
• Clamp-Crush (Ez-Klemple) Yöntemi: Karaciğer dokusunu kesmek için hala en yaygın ve güvenli tekniktir. Dokuyu nazikçe ayırır, damar ve safra kanallarının görülüp kontrol edilmesini sağlar.
• Kellyklasia (Robotik Cerrahi): ‘Clamp-crush’ tekniğinin robotik kollarla yapılan karşılığıdır.
• Damar Mühürleyiciler/Staplerlar: Büyük damarları ve kanalları kapatmak için kullanılır.

Sirozlu hastalarda karaciğer yetmezliğini önlemeye yönelik özel bir cerrahi manevra var mıdır?

Evet, özellikle sirozlu ve yüksek riskli (ICG-R15 değeri yüksek olan) hastalarda kapalı ameliyat yaparken uygulanan çok incelikli bir teknik vardır:

Karaciğerin “Round Ligament” (RL) veya “Ligamentum Teres” adı verilen bir bağı vardır. Bu bağ, siroz hastalarında yeniden açılarak karaciğer içindeki yüksek kan basıncını (portal hipertansiyon) boşaltan bir “emniyet sübabı” görevi görebilir.

Kapalı (MILS) ameliyatlarda cerrahi alan yaratmak için bu bağ genellikle kesilir. Ancak yapılan çalışmalar bu yüksek riskli siroz hastalarında Round Ligament’in korunmasının, ameliyat sonrası gelişen ciddi karaciğer yetmezliği ve assit (karında sıvı toplanması) oranlarını anlamlı düzeyde azalttığını göstermiştir. Bu bu hassas hasta grubunda riski azaltmaya yönelik çok önemli bir fizyolojik koruma manevrasıdır.

Ameliyat sırasında cerraha yol gösteren (navigasyon) teknolojiler nelerdir?

Artık karaciğer ameliyatlarını sadece anatomi bilgisi ve el hissiyatı ile yapmıyoruz. İleri teknoloji görüntüleme bize rehberlik ediyor.

• 3 Boyutlu (3D) Planlama ve Sanal Cerrahi: Ameliyat öncesi hastanın tomografi görüntüleri özel bir yazılımla 3 boyutlu hale getirilir. Cerrah bu model üzerinde ameliyatı sanal olarak simüle edebilir.
• ICG Floresan Görüntüleme: Ameliyat sırasında hastaya tekrar ICG (Indosiyanin Yeşili) boyası verilir. Özel bir (kızılötesi) kamera ile bakıldığında, ICG karaciğer dokusunu, tümörleri veya safra yollarını parlak yeşil renkte “parlatır”. Bu çıplak gözle görülemeyen küçük tümörleri saptamaya veya safra kaçaklarını görmeye yarar.
• Artırılmış Gerçeklik (AR): Özellikle robotik cerrahide, ameliyat öncesi hazırlanan o 3 boyutlu sanal model, ameliyat sırasındaki gerçek zamanlı kamera görüntüsünün üzerine yansıtılabilir. Bu cerrahın karaciğerin “içini görerek” ameliyat yapmasına, yüzeyden görünmeyen derin damarların nerede olduğunu bilmesine olanak tanır.

Ameliyat sonrası iyileşmeyi hızlandıran (ERAS) protokoller neleri içerir?

Ameliyat sonrası bakımda Hızlandırılmış İyileşme Programları (ERAS) adı verilen modern protokolleri uygularız. Amaç vücudun cerrahiye verdiği stresi azaltmak ve karaciğerin yenilenmesini hızlandırmaktır.

Bu programların temel bileşenleri şunlardır:

• Güçlü narkotiklerden kaçınan etkili ağrı kontrolü
• Mümkün olan en kısa sürede ayağa kalkma (erken mobilizasyon)
• Mümkün olan en kısa sürede ağızdan beslenmeye başlama
• Yüksek proteinli beslenme tavsiyeleri
• Yeterli sıvı alımının sağlanması

En önemli uyarılardan biri: Karaciğerin tamir sürecini tamamlaması için ameliyattan sonraki ilk altı hafta alkolden kesinlikle uzak durulmasıdır.

Ameliyat sonrası karaciğer yetmezliği (PHLF) nasıl tanımlanır ve dereceleri nelerdir?

Ameliyat sonrası karaciğer yetmezliği (PHLF), tüm dünyada standart bir tanım ve derecelendirme sistemi (ISGLS kriterleri) ile takip edilir. Bu sonuçları objektif olarak karşılaştırabilmemiz için önemlidir. Bu tanım, ameliyattan sonraki 5. gün veya sonrasında ölçülen yüksek bilirubin ve bozulmuş pıhtılaşma (INR) değerlerine dayanır.

Bu derecelendirme, hastanın hayati riski ile doğrudan ilişkilidir:

• Grade A PHLF: Hafif, geçici bozulma. Hastanın tedavisinde değişiklik gerekmez.
• Grade B PHLF: Hastanın gidişatını bozar. İnvaziv olmayan (ilaç, sıvı ayarı gibi) müdahaleler gerektirir.
• Grade C PHLF: Ağır, çoklu organ yetmezliğine giden durumdur. Mutlaka yoğun bakım (YBÜ) ve invaziv tedaviler (diyaliz, solunum cihazı) gerektirir.

Tüm ameliyat öncesi planlamamızın (ICG, HBS, FLR hacmi) amacı, hastayı Grade B ve özellikle Grade C yetmezlikten korumaktır.

Ameliyat sonrası safra kaçağı gelişirse yönetimi nasıldır?

Safra kaçağı, özellikle karmaşık ve uzun süren karaciğer ameliyatlarından sonra bilinen bir risktir. Yüksek riskli prosedürlerden sonra karın içine bir dren yerleştirilerek bu durum takip edilebilir.

Safra kaçağı doğrulanırsa, tedavi genellikle ilk olarak o bölgedeki safrayı drene etmek (boşaltmak) ve enfeksiyonu önlemek için antibiyotik başlamakla olur. Eğer kaçak basit yöntemlerle durmazsa ve özellikle ana safra kanallarından (“merkezi tip”) geliyorsa, o zaman kaçağı onarmak için genellikle ikinci bir cerrahi müdahale (bilioenterik anastomoz – yani safra yolunu bağırsağa bağlama) gerekebilir.

Sıkça Sorulan Sorular

Hepatektomi (Karaciğer Rezeksiyonu) Ameliyatı Ne Kadar Sürer?

Hepatektomi, karaciğerin bir kısmının cerrahi olarak çıkarılmasıdır ve genellikle 3 ila 6 saat arasında sürer. Ameliyat süresi; çıkarılacak karaciğer segmentinin büyüklüğüne, tümör veya lezyonun konumuna ve hastanın genel sağlık durumuna göre değişiklik gösterebilir.

Hepatektomi (Karaciğer Rezeksiyonu) İçin Hangi Doktora Gidilir?

Bu işlem için başvurulması gereken uzmanlık alanı genel cerrahi, özellikle de hepatopankreatobilier cerrahi alanında uzmanlaşmış cerrahlardır.