Anjiosarkom, kan veya lenf damarlarının iç yüzeyini döşeyen endotel hücrelerinden kaynaklanan, nadir fakat agresif seyirli bir malign yumuşak doku tümörüdür. En sık deri, meme, karaciğer ve derin yumuşak dokularda görülür. Hızlı büyüme, çevre dokulara yayılım ve erken metastaz potansiyeli ile klinik açıdan önem taşır.
Anjiosarkom belirtileri, tümörün yerleştiği dokuya bağlı olarak değişiklik göstermekle birlikte sıklıkla morumsu renk değişikliği, ciltte şişlik, hızla büyüyen kitle ve hassasiyet ile karakterizedir. İleri olgularda ülserasyon, kanama ve bölgesel lenf nodu büyümesi görülebilir ve hastalık hızla sistemik yayılım gösterebilir.
Anjiosarkom nedenleri ve risk faktörleri arasında kronik lenfödem, önceki radyoterapi öyküsü, bazı kimyasal maddelere maruziyet ve genetik yatkınlık yer alır. Özellikle radyasyon sonrası gelişen anjiosarkomlar meme kanseri tedavisinden yıllar sonra ortaya çıkabilen önemli bir sekonder malignite olarak tanımlanır.
Anjiosarkom tanısı ve tedavisi, histopatolojik inceleme, immünohistokimyasal belirteçler ve ileri görüntüleme yöntemlerinin birlikte değerlendirilmesini gerektirir. Tedavi yaklaşımı genellikle cerrahi rezeksiyon, radyoterapi ve sistemik kemoterapi kombinasyonunu içerir ve hastalığın evresine göre multidisipliner planlama yapılır.
| Bilmeniz Gerekenler | Bilgi |
| Tanım | Anjiosarkom, damar endotelyal hücrelerinden (kan veya lenf damarları) köken alan, nadir ve agresif seyirli bir malign yumuşak doku sarkomudur. Hızlı büyüme, erken metastaz ve yüksek nüks oranı ile karakterizedir. |
| Epidemiyoloji | Tüm yumuşak doku sarkomlarının küçük bir yüzdesini oluşturur. Genellikle ileri yaş grubunda görülür; ancak her yaşta ortaya çıkabilir. |
| Risk Faktörleri | Kronik lenfödem (özellikle mastektomi sonrası gelişen Stewart–Treves sendromu), radyoterapi öyküsü, kimyasal maruziyet (örneğin vinil klorür, arsenik), kronik inflamasyon ve bazı genetik yatkınlık durumları risk faktörleri arasındadır. |
| En Sık Yerleşim Bölgeleri | Deri (özellikle baş-boyun ve saçlı deri), meme, yumuşak dokular, karaciğer, dalak ve kalp gibi organlarda görülebilir. Kutanöz formu en sık rastlanan tiptir. |
| Klinik Bulgular | Deride mor-kırmızı renk değişikliği, nodül veya plak şeklinde lezyon, hızlı büyüme, ülserasyon ve kanama görülebilir. İç organ tutulumunda ağrı, kilo kaybı, halsizlik ve organ spesifik semptomlar ortaya çıkabilir. |
| Tanı Yöntemleri | Fizik muayene, görüntüleme yöntemleri (MRI, BT, PET-CT) ve kesin tanı için biyopsi gereklidir. Histopatolojik incelemede atipik endotelyal hücre proliferasyonu izlenir. İmmünohistokimyasal boyalar (CD31, CD34, ERG, FLI-1) tanıyı destekler. |
| Histopatolojik Özellikler | Düzensiz, anastomoz yapan vasküler kanallar, belirgin hücresel atipi, yüksek mitotik aktivite ve nekroz görülebilir. Yüksek dereceli tümör özelliği taşır. |
| Evreleme | TNM sistemine göre yapılır. Tümör boyutu, lenf nodu tutulumu ve uzak metastaz varlığı dikkate alınır. Akciğer en sık metastaz bölgesidir. |
| Tedavi Seçenekleri | Cerrahi rezeksiyon temel tedavidir. Geniş cerrahi sınırlar hedeflenir. Radyoterapi adjuvan veya neoadjuvan olarak uygulanabilir. Kemoterapi (örneğin paklitaksel, doksorubisin bazlı rejimler) ileri evre veya metastatik hastalıkta kullanılabilir. |
| Hedefe Yönelik ve Sistemik Tedaviler | Anti-anjiyojenik ajanlar (örneğin bevacizumab) ve bazı tirozin kinaz inhibitörleri seçilmiş vakalarda kullanılabilir. İmmünoterapi üzerine çalışmalar devam etmektedir. |
| Prognoz | Prognoz genellikle kötüdür. Tümörün boyutu, yerleşim yeri, cerrahi sınırların durumu ve metastaz varlığı prognozu etkiler. Erken tanı ve tam cerrahi çıkarım sağkalımı artırır. |
| Nüks ve Takip | Lokal nüks ve uzak metastaz riski yüksektir. Düzenli fizik muayene ve görüntüleme ile yakın takip gereklidir. İlk yıllarda daha sık kontrol önerilir. |
Anjiosarkom Hastalığı Vücudumuzda Nasıl Ortaya Çıkar?
İnsan vücudundaki her organ ve doku, hayatta kalabilmek için kesintisiz bir kan akışına ihtiyaç duyar. Bu kan akışını sağlayan damarların iç yüzeyi, “endotel” adını verdiğimiz çok ince ve özel bir hücre tabakası ile kaplıdır. Anjiosarkom, işte bu hücresel tabakada meydana gelen anormal bir hücresel değişim süreciyle başlar. Hücrelerin normal büyüme ve ölme döngüsü bozulduğunda, bu endotel hücreleri hızla ve durmaksızın bölünmeye başlarlar.
Ortaya çıkan bu yeni ve hastalıklı damar ağları, yapısal olarak son derece kırılgandır ve içlerinden geçen kanı düzenli bir şekilde dokulara iletemezler. Kan, bu bozuk kanalların içinde göllenir, doku beslenmesi bozulur ve bunun sonucunda tümörün bulunduğu bölgede kanamalı doku ölümleri meydana gelir. Hastalığın en zorlu yanlarından biri, bu tümör hücrelerinin gözle görülemeyecek kadar küçük mikroskobik uzantılarla kasları, yağ dokularını ve bağ dokularını adeta bir ağaç kökü gibi sararak yayılmasıdır. Bu sinsi yayılım mekanizması, dışarıdan küçük görünen bir kitlenin aslında dokuların çok derinlerine kadar işlemiş olabileceği gerçeğini ortaya koyar.
Anjiosarkom Gelişimi Açısından En Yüksek Risk Altındaki Gruplar ve Bölgeler Nerelerdir?
Teorik olarak kan damarı bulunan her anatomik bölgede gelişebilme potansiyeline sahip olmakla birlikte bu tümörler kanlanmanın yoğun olduğu belirli bölgeleri daha çok tercih ederler. Baş ve boyun bölgesindeki cilt dokusu, göğüs duvarı ve meme dokusu, kollar ve bacakların derin yumuşak dokuları ile karaciğer ve dalak gibi kanı süzme görevi olan iç organlar hastalığın en sık yerleştiği alanlardır.
Yaş ve cinsiyet dağılımına bakıldığında, hastalığın genellikle orta yaş ve üzerindeki bireyleri etkilediği görülür. Baş ve boyun bölgesinde güneşe maruz kalan ciltte gelişen tipleri sıklıkla ileri yaştaki bireylerde ortaya çıkarken, doğrudan meme dokusunun içinde gelişen ve başka bir nedene bağlı olmayan birincil türleri otuzlu ve kırklı yaşlardaki genç kadınlarda da görülebilmektedir. Toplumsal cinsiyet dağılımında ise, geçmişte kanser tedavisi görmüş kadınlarda ortaya çıkan ikincil vakaların sıklığı nedeniyle, kadın popülasyonunda biraz daha fazla teşhis edildiği bilinmektedir.
Anjiosarkom Oluşumunu Tetikleyen Temel Çevresel ve Tıbbi Faktörler Nelerdir?
Hastalık bazen hiçbir belirgin neden olmadan tamamen tesadüfi hücresel mutasyonlarla başlasa da bilimsel araştırmalar bazı dış etkenlerin ve geçmiş tıbbi öykülerin bu tümörün gelişiminde çok güçlü bir tetikleyici olduğunu kanıtlamıştır. Bu risk faktörlerinin bilinmesi, risk altındaki bireylerin daha yakından takip edilmesi açısından hayati bir önem taşır.
En çok bilinen tetikleyicilerden biri geçmişte alınan ışın tedavileridir. Özellikle meme kanseri veya lenfoma gibi hastalıklar nedeniyle göğüs bölgesine uygulanan radyoterapiden yıllar sonra, ışınlanan bölgenin cildinde veya derin dokularında hücresel bozulmalar meydana gelebilir. Bir diğer önemli faktör ise kronik lenfödemdir. Koltuk altı lenf bezlerinin ameliyatla alınması sonrasında kolda yıllarca devam eden aşırı şişlik, lenf sıvısının o bölgede göllenmesine neden olur. Bu göllenme, bölgenin bağışıklık savunmasını zayıflatarak yıllar içinde damar hücrelerinin kötü huylu bir karaktere bürünmesine zemin hazırlayabilir. Ayrıca endüstriyel kimyasallar da karaciğer gibi kanı temizleyen organlarda ciddi hücresel hasarlar bırakabilmektedir.
Hastalık riskini artıran temel faktörler şunlardır:
- Radyoterapi öyküsü
- Kronik lenfödem
- Arsenik maruziyeti
- Vinil klorür gazı
- Toryum dioksit
Anjiosarkom Şüphesi Uyandıran İlk Belirtiler ve Fiziksel İşaretler Nelerdir?
Hastalığın ilk aşamaları çoğu zaman ağrısız ve son derece sessiz ilerler. Eğer tümör cilt yüzeyine yakın bir yerde, örneğin yüz veya saçlı deride gelişiyorsa, hastalar genellikle ilk başta bir yere çarpmışlar da morarmış gibi görünen, ancak haftalar geçmesine rağmen rengi solmayan, iyileşmeyen ve giderek büyüyen lekeler fark ederler. Zamanla bu morumsu lezyonların üzeri kabuklanır, ülsere döner ve hafif bir dokunuşla bile kanayabilen bir yapıya dönüşür.
Eğer tümör kolların veya bacakların derin kas dokularında gelişiyorsa, ciltte herhangi bir renk değişikliği olmayabilir. Bunun yerine hastalar, aylar içinde yavaş yavaş büyüyen, dokunulduğunda sert hissedilen ve çevre dokulara yapışık gibi duran kitleler hissederler. İç organlarda gelişen anjiosarkomlar ise çok daha geç bulgu verir ve genellikle organın büyümesine bağlı karın ağrısı veya tümörün aniden kanamasıyla ortaya çıkan acil tablolarla kendini gösterir.
Anjiosarkom şüphesi yaratan temel bulgular şunlardır:
- İyileşmeyen morluklar
- Büyüyen cilt lekeleri
- Kanayan cilt yaraları
- Deri altında sertlikler
- Açıklanamayan kitleler
Anjiosarkom Teşhisinde Hangi Modern Görüntüleme Yöntemlerinden Faydalanılır?
Bir kitlenin varlığından şüphelenildiğinde, yapılacak cerrahi müdahalenin boyutlarını belirlemek ve tümörün yapısını anlamak için gelişmiş radyolojik görüntüleme tekniklerine başvurulur. Görüntüleme, adeta bedenin içinin haritasını çıkararak tedavi ekibine yol gösterir.
Özellikle kas ve yağ dokusu içindeki tümörlerin değerlendirilmesinde Manyetik Rezonans (MR) görüntüleme en değerli araçtır. MR teknolojisi, tümörün çevredeki sağlıklı sinir paketlerine, ana damarlara veya kemik zarlarına ne kadar yaklaştığını milimetrik olarak gösterir. Tümörün ana gövdesinden çevre dokulara doğru uzanan gizli kolları MR sayesinde tespit edilir. Bunun yanı sıra hastalığın vücudun başka organlarına, örneğin akciğerlere veya kemiklere sıçrayıp sıçramadığını kontrol etmek amacıyla, hücresel metabolizmayı tarayan tüm vücut tarama yöntemleri de tanı sürecinin ayrılmaz bir parçasıdır.
Kullanılan başlıca görüntüleme teknolojileri şunlardır:
- Manyetik rezonans
- Pozitron emisyon tomografisi
- Bilgisayarlı tomografi
- Doppler ultrasonografi
- Akciğer grafisi
Anjiosarkom Kesin Tanısı İçin Gerçekleştirilen Biyopsi İşlemi Nasıl Yapılmalıdır?
Görüntüleme yöntemleri kitlenin kötü huylu olduğu yönünde güçlü şüpheler uyandırsa da kesin tanı her zaman dokunun hücresel düzeyde incelenmesiyle konur. Biyopsi adı verilen bu doku alma işlemi, tümörün davranış şekli nedeniyle son derece dikkatli ve belirli tıbbi kurallara sıkı sıkıya bağlı kalınarak yapılmalıdır. Yanlış yerden veya yanlış teknikle alınan bir biyopsi, tümör hücrelerinin iğnenin geçtiği sağlıklı dokulara ekilmesine yol açabilir.
Bu hastalıkta genellikle dokunun mimari yapısını bozmadan incelemeye olanak tanıyan, özel kalın uçlu iğnelerle yapılan biyopsiler tercih edilir. İğnenin girdiği nokta ve cilde yapılan küçük kesilerin yönü, ileride yapılacak asıl büyük ameliyatta tamamen çıkarılabilecek şekilde planlanır. Kollar veya bacaklar gibi bölgelerde biyopsi kesileri her zaman uzvun uzunluğuna paralel yapılır. Ayrıca tümör dokusu çok yoğun kan damarlarından oluştuğu için, biyopsi sırasında ve sonrasında kanamanın durdurulması ekstra bir özen gerektirir.
Anjiosarkom Patoloji Raporlarındaki Hücresel Terimler Ne Anlama Gelmektedir?
Alınan biyopsi örneği laboratuvara ulaştığında, patoloji uzmanları hücreleri mikroskop altında inceleyerek tümörün kimliğini ortaya çıkarırlar. Bu hücrelerin şekilleri, ne kadar hızlı bölündükleri ve hücre zarlarında taşıdıkları özel proteinler incelenir. Hücrelerin çok hızlı bölünmesi, tümörün vücuttaki saldırganlık derecesini gösteren en önemli işaretlerden biridir.
Tümörün kesinlikle kan damarı kaynaklı olduğunu kanıtlamak için özel boyama teknikleri uygulanır. Bu teknikler sayesinde endotel hücrelerine özgü olan protein yapıları görünür hale getirilir. Hastalığın teşhis edilmesi kadar, diğer yumuşak doku tümörlerinden veya cilt kanserlerinden ayırt edilmesi de bu detaylı hücresel incelemeler sayesinde mümkün olur.
Patoloji raporunda aranan başlıca hücresel belirteçler şunlardır:
- CD31
- CD34
- Fli1
- Vimentin
- Ki67
Anjiosarkom Cerrahi Tedavisinde Başarıyı Belirleyen Güvenli Sınır Kavramı Nedir?
Hastalığın kalıcı tedavisinde en büyük ve en önemli adım, tümörün cerrahi olarak vücuttan tamamen uzaklaştırılmasıdır. Cerrahi işlemin amacı sadece gözle görülen kitleyi çıkarmak değil kitlenin etrafına yayılmış olabilecek gözle görülmez mikroskobik hücreleri de temizlemektir. Bu nedenle tümör, etrafındaki kalın bir sağlıklı doku tabakası ile birlikte çıkarılır. Buna tıpta “negatif cerrahi sınır” adı verilir.
Ameliyat planlanırken, tümörün etrafından makroskopik olarak en az üç ila beş santimetre uzaklıktan kesi yapılması hedeflenir. Ancak vücudumuzda kasların üzerini örten fasyalar veya kemikleri saran zarlar gibi çok sert ve dayanıklı anatomik bariyerler bulunur. Tümör bu dayanıklı yapılara çarptığında kolayca delip geçemez. Cerrah ameliyat sırasında bu sağlam zarları bir kalkan gibi kullanarak tümörle birlikte çıkardığında, çok geniş dokuları feda etmeden son derece güvenli bir onkolojik temizlik sağlamış olur. Geride tek bir hastalıklı hücre bırakmamak, hastalığın o bölgede tekrar etmesini engellemenin tek yoludur.
Meme Dokusunda Gelişen Anjiosarkom Vakalarında Cerrahi Süreç Nasıl İlerler?
Meme dokusunda gelişen anjiosarkomlar, yapı ve davranış olarak bilinen klasik meme kanserlerinden tamamen farklıdır. Klasik meme kanserlerinde sıklıkla sadece tümörün çıkarılıp memenin korunmasına yönelik işlemler yapılabilirken, anjiosarkom vakalarında memenin korunmaya çalışılması hastalığın sinsi yayılım potansiyeli nedeniyle ciddi riskler taşır. Bu sebeple meme anjiosarkomlarında en güvenli ve kabul görmüş cerrahi yaklaşım meme dokusunun tamamının ciltle birlikte alınmasıdır.
Bununla birlikte klasik meme kanserlerinde koltuk altı lenf bezlerine yayılım çok sık görülürken, anjiosarkomlar çoğunlukla lenf yolları yerine doğrudan kan damarları aracılığıyla yayılmayı tercih ederler. Bu biyolojik farklılık nedeniyle, hastalarda koltuk altında bariz bir şişlik veya hastalık şüphesi yoksa, lenf bezlerinin temizlenmesi işlemi rutin olarak yapılmaz. Bu durum hastayı gereksiz bir cerrahi travmadan ve kolda oluşabilecek ödem riskinden korur.
Anjiosarkom Ameliyatları Sonrasında Estetik ve Fonksiyonel Yeniden Yapılandırma Nasıl Sağlanır?
Hastalığın tedavisi için geniş alanlardan büyük dokuların çıkarılması gerektiğinde, vücutta hem fonksiyonel hem de estetik açıdan kapatılması gereken boşluklar oluşur. Bu tür büyük doku kayıplarının onarımı, iyileşme sürecinin son derece önemli bir parçasıdır. Meme cerrahisi veya göğüs duvarı ameliyatlarından sonra, hastanın vücut bütünlüğünü yeniden sağlamak amacıyla gelişmiş rekonstrüktif (yeniden yapılandırma) teknikleri devreye girer.
Bu onarımlar sırasında hastanın karın bölgesindeki veya sırtındaki fazla deri ve yağ dokusu, kendi damarlarıyla birlikte alınarak boşluk olan bölgeye taşınır. Hastanın kendi dokusunun kullanılması, özellikle sonradan ışın tedavisi uygulanacak bölgelerde yara iyileşmesinin çok daha sağlıklı olmasını sağlar. Ancak hastalığın o bölgede tekrar etme riskinin yüksek olduğu durumlarda, cerrahi alanın daha kolay takip edilebilmesi için bu onarım işlemlerinin tedavinin ilerleyen aşamalarına ertelenmesi de sık başvurulan stratejik bir karardır.
Sık kullanılan doku taşıma ve onarım yöntemleri şunlardır:
- Karın dokusu nakli
- Sırt kası dokusu çevrilmesi
- Cilt yamaları
- Doku genişleticiler
- Silikon protezler
Karaciğer ve Dalak Gibi İç Organlardaki Anjiosarkom Kitlelerine Nasıl Müdahale Edilir?
Anjiosarkom karın içindeki organlarda yerleştiğinde tablo oldukça farklı bir boyut kazanır. Karaciğer ve dalak gibi organlar doğaları gereği son derece kanlı organlardır. Tümör bu organların içinde büyüdüğünde, kitle içindeki zayıf damar yapıları kolayca yırtılabilir ve karın içine doğru aniden ciddi iç kanamalar başlayabilir. Bu nedenle iç organ yerleşimli vakalar genellikle acil müdahale gerektiren tablolarla sağlık kuruluşlarına başvururlar.
Karaciğerde yerleşik bir tümör saptandığında, hastanın karaciğerinin kalan kısmının sağlıklı olması koşuluyla tümörlü bölge geniş bir karaciğer dokusuyla birlikte çıkarılır. Dalak vakalarında ise durum daha radikaldir. Dalağın kapsülünün gerilip yırtılma riski çok yüksek olduğu için, tümör dalakta tespit edildiği an hiç vakit kaybetmeden organın tamamının alınması gerekir. Dalak vücudun bağışıklık sisteminde önemli bir role sahip olduğu için, ameliyattan sonra hastanın enfeksiyonlara karşı savunmasız kalmaması adına belirli aşı programlarına alınması zorunludur.
Dalak çıkarılması sonrasında uygulanan koruyucu aşılar şunlardır:
- Pnömokok aşısı
- Meningokok aşısı
- Hemofilus influenza aşısı
- Yıllık grip aşısı
- Hepatit aşıları
Anjiosarkom Tedavisinde Cerrahinin Yetersiz Kaldığı Durumlarda Hangi Ek Tedaviler Uygulanır?
Kötü huylu tümörlerin tedavisinde sadece hastalıklı bölgeyi kesip çıkarmak çoğu zaman tam iyileşme sağlamak için yeterli olmaz. Anjiosarkom tedavisinde de cerrahi ekibin çabaları, medikal ve radyasyon onkolojisi uzmanlarının dahil olduğu geniş bir destek tedavisi ile birleştirilir. Amaç vücutta saklanmış olabilecek mikroskobik hücreleri yok etmek ve tümörün geri dönüş yollarını tamamen kapatmaktır.
Ameliyatla tümör çıkarıldıktan sonra, ameliyat bölgesine yüksek enerjili ışınlar verilerek radyoterapi uygulanır. Bu ışınlar, bölgede kalmış olabilecek tek tük kötü huylu hücrelerin DNA’sını parçalayarak çoğalmalarını durdurur. Eğer tümör çap olarak çok büyükse, hücre bölünme hızı çok yüksekse veya vücudun başka bir organına yayılma tespit edilmişse, o zaman damar yoluyla tüm vücuda dağılan sistemik kemoterapi ilaçları devreye girer. Son yıllarda bağışıklık sistemini uyandırarak tümöre saldırmasını sağlayan yeni nesil tedaviler de bu zorlu hastalıkla mücadelede umut verici seçenekler arasına girmeye başlamıştır.
Cerrahiye ek olarak planlanan tıbbi ve onkolojik tedaviler şunlardır:
- Bölgesel radyoterapi
- Sistemik kemoterapi
- Hedefe yönelik akıllı ilaçlar
- Bağışıklık sistemi güçlendiriciler
- İmmünoterapi
Anjiosarkom Tedavisi Tamamlandıktan Sonraki Takip Süreci Nasıl Planlanmalıdır?
Tüm zorlu cerrahi ve onkolojik tedavi aşamaları bittikten sonra başlayan takip süreci, aslında tedavinin ayrılmaz ve en kritik parçalarından biridir. Hastalığın yapısı gereği, tedaviden sonraki ilk iki yıllık süre, tümörün geri dönme ihtimalinin en yüksek olduğu dönemdir. Bu nedenle hastalar bu ilk dönemde genellikle üç ayda bir, oldukça sık aralıklarla kontrole çağrılırlar.
Bu kontrollerde detaylı fiziksel muayenelerin yanı sıra hastalığın en sık yayılım gösterdiği yerlerden biri olan akciğerler için tomografi çekimleri ve ameliyat bölgesinin derinlemesine incelenebilmesi için MR görüntülemeleri yapılır. Eğer hastalık aynı bölgede yeniden ortaya çıkarsa, vücudun başka bir yerine sıçrama olmadığı sürece tekrar bir cerrahi müdahale yapılması gerekebilir.
Sıkça Sorulan Sorular
Prof. Dr. Ebru Ayvazoğlu Soy, genel cerrahi alanındaki akademik birikimi ve cerrahi deneyimiyle tanınan bir hekimdir. 1998 yılında TED Ankara Koleji’nden mezun olduktan sonra, 2005 yılında Hacettepe Üniversitesi Tıp Fakültesi’nden mezun olmuştur. Başkent Üniversitesi Tıp Fakültesi Genel Cerrahi Anabilim Dalı’nda uzmanlık eğitimini 2012 yılında tamamlamış, 2019’da Doçent, 2024 yılında ise Profesör unvanını almıştır. Halen Ankara Medipol Üniversitesi Tıp Fakültesi Genel Cerrahi Anabilim Dalı’nda öğretim üyesi olarak görev yapmaktadır.
Uluslararası indeksli dergilerde yayımlanmış 100’e yakın makalesi ve çok sayıda bilimsel bildirisi bulunan Prof. Dr. Ayvazoğlu Soy, International College of Surgeons, The Transplantation Society, Türk Cerrahi Derneği ve Ankara Cerrahi Derneği üyesidir. Halen Ankara Medipol Üniversitesi’ndeki akademik görevine ek olarak Çankaya’daki özel muayenehanesinde genel cerrahi, meme ve endokrin cerrahi alanlarında hasta kabul etmektedir.
